เรื่องเสียว วิ่งยามเย็นลานกีฬา
เสียงนกหวีดดังแว่วมาจากสนามฟุตบอลด้านใน ผมเหงื่อแตกพลั่กเพราะวิ่งรอบลู่กรวดมาได้สักสิบรอบเต็มแล้ว บรรยากาศตอนเย็นแบบนี้ลมโกรกมาหน่อยก็ดี แต่กลางเดือนเมษาอากาศมันยังร้อนอบอ้าวจนเสื้อกล้ามเปียกโชก ชายผ้าขนหนูที่พาดคอหยาดเหงื่อไหลเยิ้มลงบนแผ่นหลังที่เริ่มแดงก่ำเพราะแดด
คนที่มาใช้ออกกำลังกายตอนนี้เริ่มบางตาแล้วครับ เหลือแต่นักฟุตบอลที่ยังซ้อมกันอยู่กับพวกนักกรีฑาที่ซอยเท้าอยู่ไม่หยุด ผมทำงานออฟฟิศมาเจ็ดปีเต็ม พอเลิกงานปุ๊บก็ต้องขับรถตรงดิ่งมาที่นี่ เพราะถ้ากลับบ้านก่อนคงขี้เกียจออกมา ตอนอายุยี่สิบแปดร่างเริ่มบวมง่ายถ้าไม่ขยับ ข้าวเช้ากาแฟตอนบ่าย กลางคืนนั่งจ้องจอบอร์ดที่บ้าน ก็ต้องหาทางเอาตัวรอด
วันนี้รู้สึกผิดปกติตรงที่มีสาวคนหนึ่งเดินมาที่ลู่ดินข้างๆ ผม เธอใส่กางเกงวอร์มขาสั้นสีดำกับเสื้อยืดคอกว้างที่เห็นสายเสื้อใน มีผมยาวมัดหางม้า กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ข้างรั้ว ผมพยายามไม่มอง แต่สายตามันก็แล่นไปเองเพราะรอบตัวมันก็มีผู้หญิงอยู่แค่สองสามคนที่กำลังเดินจ็อกกิ้งอยู่กับสามี
ตอนผมวิ่งผ่านรอบที่สิบสอง เธอก็เริ่มวิ่งตามหลังผมมาในจังหวะที่พอดี เสียงเท้ากระทบกรวดดังตามหลังเป็นจังหวะ จังหวะหายใจของผมเริ่มปรับไม่ทันเพราะต้องคอยชะลอให้เธอไม่ทับส้นเท้า แต่จริงๆ ผมกลัวว่าถ้าวิ่งเร็วไปเธอจะตามไม่ทันแล้วเห็นว่าผมหนี มันเป็นจังหวะที่ก้ำกึ่งระหว่างนักวิ่งกับคนที่มาเดินเล่น
พอเลยโค้งอัฒจันทร์ไป ผมก็แกล้งหยุดผูกเชือกรองเท้าที่หลวมอยู่แล้ว เธอวิ่งผ่านมาแวบหนึ่ง เหงื่อซึมที่ขมับ เสื้อยืดที่เปียกตรงแผ่นหลังทาบติดกับกายจนเห็นรอยสายชั้นในชัดเจน สมองส่วนที่คิดไม่ทันก็บันทึกภาพนั้นไว้โดยอัตโนมัติ
เย็นนั้นผมเลยวิ่งวนอยู่ตรงนั้นจนเกือบสองชั่วโมง โดยมีเธอวิ่งสลับกับเดินเป็นระยะๆ จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนสีฟ้าเป็นสีส้มอมแดง เสียงนกหวีดจากสนามฟุตบอลเงียบลง นักกีฬาเริ่มเก็บอุปกรณ์ ผมก็หยุดยืนหอบอยู่ข้างอัฒจันทร์ที่ตอนนี้คนแทบไม่มีแล้ว
เธอเดินมาหยุดที่อัฒจันทร์ตัวเดียวกับผมครับ ในมือถือขวดน้ำพลาสติกที่ดูเหมือนจะหมดแล้ว ก้มหน้าก้มตาพยายามเขย่าให้เหลือหยดสุดท้าย ผมเหลือบไปเห็นป้ายบริษัทที่ติดอยู่ที่กระเป๋าเสื้อของเธอ มันเป็นโลโก้บริษัทที่ผมทำงานอยู่พอดี แถมเป็นตึกเดียวกันกับฝ่ายบัญชีที่ผมต้องไปส่งเอกสารบ่อยๆ
“พี่ทำงานอยู่ตึกซีพีทาวเวอร์ปะคะ” เธอหันมาถามก่อนที่ผมจะทักเสียอีก เสียงใสแต่ไม่เล็กจนเกินไป เหงื่อยังไหลซึมที่ไรผม ปัดออกแล้วยิ้ม “เห็นป้ายที่กระเป๋าเสื้อพี่”
ผมยิ้มกลับ บอกชื่อแผนกตัวเอง เธอบอกชื่อแตงโม เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมาจากสาขาพระรามสามได้เดือนกว่าๆ ระหว่างที่คุยกัน ผมก็สังเกตเห็นว่าเธอใช้ผ้าขนหนูเช็ดคอแล้วก็เช็ดแขนอย่างไม่เป็นทางการ แต่วินาทีที่เธอยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อตรงชายโครง เสื้อยืดที่เปียกชื้นก็ยกขึ้นเผยให้เห็นแผ่นท้องขาวๆ กับร่องขอบกางเกงในที่โผล่พ้นเอวกางเกงวอร์มมาแวบหนึ่ง
ผมพยายามเบนสายตาไปทางลูกฟุตบอลที่กำลังเด้งอยู่ในสนาม แต่ความทรงจำทางกายมันไม่ยอมจำ ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากหน้าท้องลงไปเรื่อยๆ อวัยวะใต้กางเกงวอร์มของผมเริ่มมีปฏิกิริยา เพราะทั้งอากาศร้อน ทั้งภาพที่เห็น ทั้งความใกล้ชิดที่ไม่ได้เจอมานาน มันทำให้ความเงี่ยนเริ่มแล่นเข้าสู่ความคิด
“พี่วิ่งทุกวันปะคะ” เธอถามพลางหันข้างให้ผม เหงื่อยังทาคอจนเป็นทาง “เห็นมาบ่อยเหมือนกัน”
“เกือบทุกวันครับ วันเว้นวัน” ผมพูดไปแต่ไม่กล้ามองหน้าเธอตรงๆ เพราะไม่อยากให้เห็นว่าสายตาผมมันจ้องอยู่ตรงไหน “แตงโมมาคนเดียวเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ เพื่อนไม่ค่อยชอบออกกำลังกาย แต่อยู่คอนโดแถวนี้เลยเดินมาสะดวกดี” เธอพูดพลางบิดขี้เกียจ ยกแขนสองข้างขึ้นเหนือหัวแล้วยืดตัว เสื้อยืดมันยกขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นสะดือกลมๆ และร่องขอบกางเกงในสีขาวที่คาดอยู่เหนือกระดูกสะโพกนูน
ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรไม่ดีตอนที่เหงื่อยังหยด แต่สมองส่วนที่มีเหตุผลมันก็เริ่มอ่อนแอลงทุกที หูได้ยินเสียงเธอถามว่าเดี๋ยวจะกลับหรือยัง ผมตอบกลับไปแบบออโต้ว่ายังไม่กลับ เธอบอกว่าจะไปเดินยืดเส้นตรงลานหญ้าข้างสนาม ถ้าผมจะกลับก็คงต้องเดินไปทางลานจอดรถที่ต้องผ่านตรงนั้นพอดี
ระหว่างที่เดินตามเธอไป ผมได้กลิ่นเหงื่อปนแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยมาตามลม ลานหญ้าข้างสนามตอนนี้แทบมืดแล้ว เพราะไฟสนามส่องไม่ถึงตรงนี้ มีแค่ไฟจากตึกแถวที่ไกลออกไปสาดแสงสลัวมา แตงโมเดินไปวางกระเป๋าไว้ที่ม้านั่งหินแล้วก็ลงไปยืดเส้นบนพื้นหญ้าโดยไม่เกรงใจผมเลยสักนิด
ผมนั่งลงที่มุมม้านั่งอีกด้าน หันหลังให้เธอเพราะกลัวว่าถ้าผมหันไปมองตรงๆ แล้วเธอจับได้ มันจะเสียบรรยากาศตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม แต่เสียงหายใจของเธอกับเสียงที่ส่งออกมาตอนยืดเส้นมันดังจนผมต้องหันไป
แตงโมกำลังนอนหงายอยู่บนพื้นหญ้า ดึงเข่ามาชิดอกแล้วเหยียดตรงสลับกัน ในท่าที่ขาชี้ขึ้นฟ้า กางเกงวอร์มขาสั้นมันร่นขึ้นไปจนเกือบถึงโคนขา ผมเห็นเนื้อขาขาวๆ ที่เริ่มมีรอยแดงจากแดดที่ทาไม่ทั่ว เห็นเงามืดระหว่างขาที่ทาบกันตอนที่เธอพับขาลง เส้นผมที่ยุ่งเหยิงกระจายอยู่บนพื้นหญ้า มือที่จับข้อเท้าดึงเข้าหาตัวจนแทบจะเห็นขอบชั้นในที่โผล่พ้นขอบกางเกงวอร์มมา
ตอนนั้นผมไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ที่ไหนดีครับ สมองมันสั่งให้หันกลับ แต่ควยใต้กางเกงขาสั้นมันเริ่มแข็งตัวจนแทบจะชี้ทะลุผ้าออกมา อาการเงี่ยนที่เคยควบคุมได้ตอนกลางวันกลับกลายเป็นตัวบงการผมในตอนนี้ ความเสียวที่แล่นจากอกไปยังปลายประสาทมันทำให้ผมต้องเปลี่ยนท่านั่ง
“พี่คะ ช่วยดึงขาให้หน่อยได้มั้ย” เธอพูดขึ้นมากลางอากาศ หันมามองผมด้วยสายตาที่ดูไม่ได้มีพิรุธอะไร “แตงโมยืดไม่สุด เดี๋ยวพรุ่งนี้ปวด”
ผมไม่กล้าปฏิเสธครับ ลุกจากม้านั่งแล้วเดินไปหาข้างกายเธอในระยะที่ใกล้พอ หญ้าที่เปียกเหงื่อของเธอกับความชื้นจากพื้นดินทำให้กลิ่นกายอ่อนๆ ปนดินหอมฟุ้งขึ้นมา ผมคุกเข่าข้างลำตัวเธอ มือทั้งสองข้างเอื้อมไปจับข้อเท้าที่ลื่นเพราะเหงื่อ
“ดึงเบาๆ นะครับ อย่าให้เจ็บ” ผมบอกเสียงแหบ ก่อนจะค่อยๆ ดันขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปทางหัวไหล่ ขาของเธองอเป็นมุมฉาก หัวเข่าชี้ขึ้นฟ้า กางเกงวอร์มที่ร่นขึ้นจนถึงก้น ทำให้ผมเห็นทุกซอกทุกมุมของเรียวขาที่ทอดยาว ขาวเนียน ผิวบางๆ ที่เห็นเส้นเลือดฝอยใต้แสงสลัว ผมได้ยินเสียงเธอครางเบาๆ ตอนยืด
ขณะที่มือผมจับข้อเท้าเธอไว้ นิ้วของผมก็เลื่อนไปโดนหนังยางรัดข้อเท้าที่กางเกงวอร์มขาสั้นของเธอ แตงโมยังนอนหงายตาเหลือบมองฟ้า เหงื่อไหลซึมข้างแก้ม เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้สายตาผมมันกำลังจับจ้องไปที่ส่วนนั้นของร่างกายเธอ ด้วยระยะห่างแค่คืบเดียว ผมเห็นทุกอย่างที่ปิดบังไว้ไม่อยู่
พอผมดึงขาช้าๆ กลับลงมา มือของผมก็ตั้งใจจะให้เสียดสีกับผิวตรงนั้นนิดหน่อย ก็เผลอไปโดนขอบผ้าของกางเกงในสีขาวที่ย่นอยู่ตอนที่กางเกงวอร์มขยับขึ้น ผิวสัมผัสมันนุ่มและอบอุ่นจนผมแทบจะถอนมือไม่ทัน แตงโมสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ทำแตงโมเสียวเลยครับ หยุดนิดนึง”
ผมชะงักมือ มองหน้าเธอที่ยังนอนหงายอยู่ในท่าเดียวกัน ปากของเธอที่กำลังยิ้มบางๆ กับตาที่มองสบกลับมาหาผม มันทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีก สมองคิดว่าผมควรจะลุกแล้วกลับ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ แตงโมก็ไม่ขยับหนีครับ เธอยังนอนให้ผมจับข้อเท้าอยู่แบบนั้น ท่าทางเหมือนไม่รังเกียจเลยแม้แต่นิด
“แตงโม… ห้องน้ำตรงลานจอดรถมันปิดตอนสี่ทุ่มนะครับ” ผมพูดอะไรไม่รู้ออกไปทั้งที่ในหัวตื้อไปหมด “เดี๋ยวแตงโมอาบน้ำที่ไหน”
“คอนโดแตงโมอยู่ใกล้แค่นี้เอง เดินห้านาทีก็ถึง” เธอตอบพลางค่อยๆ ดึงขากลับมานอนราบ แล้วก็ลุกขึ้นนั่ง หันหลังให้ผมก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูที่วางไว้บนม้านั่ง ผมลุกขึ้นยืนตาม แต่ตอนที่เธอหันกลับมา เธอก็ยืนห่างจากผมแค่ช่วงแขน สายตาตอนนั้นของเธอมันเปลี่ยนไปครับ จากที่ดูไร้เดียงสาตอนคุยกันบนลู่ ตอนนี้มันมีอะไรบางอย่างที่เหมือนยั่วเย้าและท้าทายอยู่ข้างใน
“แล้วพี่ล่ะครับ กลับบ้านหรือเปล่า” เธอถามเสียงอ่อยๆ มือที่ถือผ้าขนหนูยกขึ้นซับเหงื่อบริเวณลำคอ แผ่นหลังที่เปียกชื้นยังคงมีกลิ่นกายปนเหงื่อโชยมา
“ผมหาที่อาบก็ลำบากเหมือนกันครับ” ผมตอบ พยายามไม่เสมองตรงช่วงอกของเธอที่เห็นรอยชั้นในลอดเสื้อยืดเปียกชัดเจน “ห้องน้ำที่ทำงานก็ปานนี้แล้วด้วย”
แตงโมหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่าคอนโดเธอมีห้องน้ำรวมชั้นล่างเปิดยันสี่ทุ่มครึ่ง พูดเสร็จก็เดินนำไปทางประตูรั้วที่มืดแล้ว เธอไม่หันกลับมาดูผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ผมก็เดินตามหลังไปอยู่ดีครับ เหมือนมีเชือกเส้นไหนที่มองไม่เห็นผูกข้อมือผมไว้กับกุญแจที่เธอถืออยู่
คอนโดแตงโมอยู่ใกล้ลานกีฬาจริงๆ ครับ แค่เดินเลาะซอยมาไม่ถึงสามร้อยเมตรก็ถึงล็อบบี้ ตอนนั้นปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว แถวนี้เป็นย่านที่พักของคนทำงานออฟฟิศ เลยเงียบพอสมควร มีไฟสลัวๆ จากร้านสะดวกซื้อที่ยังเปิดอยู่ตรงหัวมุม แต่พอลึกเข้ามาในซอยคอนโดแทบจะมืดสนิท
เธอเปิดประตูรั้วด้วยคีย์การ์ด แล้วหันมายิ้มให้ผมครั้งแรกตั้งแต่เดินออกจากลานกีฬา “รีบๆ หน่อยนะพี่ เดี๋ยวห้องน้ำรวมเขาปิด” เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย ผมเดินตามเข้าไปในล็อบบี้ที่มีคนเฝ้าเคาน์เตอร์นั่งดูมือถืออยู่ มองไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ แตงโมโบกมือให้ผมเดินตามขึ้นบันไดไปชั้นสองแทนการใช้ลิฟต์
ห้องน้ำรวมชั้นสองเป็นห้องน้ำแยกชายหญิงแบบธรรมดา มีฝักบัวสามห้องติดกัน เธอชี้ไปทางประตูห้องน้ำหญิง “เดี๋ยวพี่เข้าห้องน้ำชายก่อนนะครับ ผมค่อยเข้าทีหลัง” แต่แตงโมส่ายหัว หยิบผ้าขนหนูที่พับไว้จากกระเป๋าสะพายข้างออกมายื่นให้ “พี่เข้าห้องน้ำหญิงสิคะ เดี๋ยวเค้าปิดไฟห้องน้ำชายก่อน” น้ำเสียงเธอฟังดูไม่รู้สุกเอาเถาแก่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดมากอะไรตอนนั้น
พอเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำหญิง แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้ากว่าที่คิด มีกลิ่นน้ำยาถูพื้นปนกับกลิ่นอับชื้นอ่อนๆ แตงโมเดินนำไปที่ห้องฝักบัวคอกสุดท้าย เธอวางกระเป๋าลงบนม้านั่งหินข้างฝักบัว แล้วหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “พี่ไม่คิดจะอาบเหรอครับ” เธอยิ้มมุมปาก มือค่อยๆ ดึงชายเสื้อยืดที่เปียกเหงื่อออกจากเอวผม
ผมนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง มืออีกข้างของเธอเลื่อนลงมาสัมผัสที่ขอบกางเกงวอร์มของผม นิ้วเรียวลูบเบาๆ ตรงหน้าขาผ่านผ้า “ผมว่าพี่คงไม่ได้เข้าห้องน้ำมาแบบธรรมดาแน่ๆ เลย” ผมเอ่ยออกไปทั้งที่รู้ว่ามันชัดเจนเกินไป แตงโมไม่ตอบ แค่ค่อยๆ ดึงกางเกงวอร์มของผมลงมาเบาะๆ จนเห็นปลายควยที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ผ่านกางเกงในสีดำ
เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “พี่นี่ไม่ปล่อยให้เสียโอกาสเลยนะคะ” พูดพลางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ มือบางปลดขอบกางเกงในผมลง มืออุ่นๆ จับควยผมที่แข็งชันแล้วตวัดลิ้นเลียจากโคนจรดปลาย ผมเสียวซ่านไปทั้งตัว มือเกร็งจับขอบอ่างล้างหน้าที่อยู่ข้างๆ ไว้แน่น
น้ำลายของเธอชุ่มฉ่ำ เสียงดูดดังคล้ายจูบดังเป็นจังหวะ ผมเงยมองเพดาน พยายามกลั้นเสียงคราง แต่มันทนไม่ไหวจริงๆ เสียงลิ้นของเธอกระตุ้นที่ปลายควยแล้วคลึงวนรอบหัว ครั้งแล้วครั้งเล่า ผมแทบจะเข่าอ่อน
พอผมจับไหล่เธอให้ลุกขึ้น เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วดึงกางเกงขาสั้นของตัวเองลง เผยให้เห็นหีที่โกนเกลี้ยงเกลาแต่ยังมีขนอ่อนๆ ขึ้นตามแนวสัน น้ำใสๆ ไหลเยิ้มจนแฉะที่ต้นขา เธอหันหลังให้ผม ก้มลงใช้มือยันผนังกระเบื้อง แล้วยื่นก้นขึ้นมาสูง เสียงกระซิบแผ่วเบา “พี่ครับ…จัดมาเลย”
ผมไม่ต้องให้บอกซ้ำสอง มือที่สั่นเทาจับเอวบางของเธอไว้ แล้วค่อยๆ สอดควยเข้าไปในหีที่ชุ่มฉ่ำ เสียงเธอครางต่ำๆ ก่อนจะกลั้นไว้ พื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ แต่ร่างกายผมร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน ความเสียวที่ปลายควยตอนมันเสียดสีกับผนังหีอันอุ่นชื้นของเธอมันบอกไม่ถูกครับ มันทั้งแน่นทั้งชื้น กระชับทุกครั้งที่ผมดันเข้าไปจนสุด เอวของแตงโมกระดกขึ้นรับทุกจังหวะ
เธอหันหน้ามาบอกให้ผมเร่งแรงขึ้น ผมก็ทำตาม มือหนาจับสะโพกกลมกลึงของเธอไว้แน่นแล้วกระแทกเข้าไปแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในห้องน้ำว่างเปล่า เสียงน้ำหยดจากฝักบัวที่ค้างไว้ดังแว่วเป็นจังหวะ แต่ในหัวผมว่างเปล่า เหลือเพียงความอยากระบายที่มันสั่งสมมาทั้งอาทิตย์ เสียงของเธอเริ่มดังขึ้น “พี่ครับ…เงี่ยนพี่แล้ว เอาเข้าไปอีก…”
ผมเย็ดเธออยู่อย่างนั้นเหมือนคนเสียสติ ควยผมเสียดสีเข้าไปในหีของแตงโมทุกจังหวะที่เธอขยับตัวรับ น้ำของเธอไหลเยิ้มเปื้อนขาผม มันชุ่มจนได้ยินเสียงเย็ดเป็นจังหวะเสียดสี มือผมหยุดจับเอวเธอไม่ไหว เพราะทุกครั้งที่กระแทกตัวเธอก็สะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางอู้อี้ของเธอทำให้ผมยิ่งร้อนรน ต้องเร่งจังหวะให้แรงขึ้นอีก
ทันใดนั้นผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ปลายควย มันตึงและบีบรัดอย่างรุนแรง แตงโมสะดุ้งทั้งตัวก่อนจะทรุดลงไปคุกเข่า น้ำของเธอไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนพื้นกระเบื้อง เธอทิ้งน้ำหนักให้ผมประคองไว้ แผ่นหลังของเธอสั่นเทิ้มระริกเป็นระยะ เสียงหายใจหอบหนักปนกับเสียงห้ามใจไม่ให้ร้องดัง ผมขยับตัวออกมาแทบไม่ทัน ก่อนจะปล่อยน้ำแตกใส่พื้นกระเบื้องที่เปียกชื้นไปแล้ว
เราสองคนนั่งหายใจหอบกันอยู่ครู่ใหญ่ในห้องน้ำที่เงียบสนิท แต่ก่อนจะพูดอะไรกันต่อ ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้องน้ำ แตงโมรีบลุกขึ้นแต่งตัวแทบไม่ทัน ผมเองก็คว้ากางเกงขึ้นมาใส่ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะมาเคาะประตูถามว่าใครอยู่ในนั้น
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอแตงโมที่ลานกีฬาแห่งนั้นครับ เธอย้ายออกจากคอนโดไปทำงานที่อื่นไม่ได้บอกกล่าวอะไรอีกเลย ส่วนผมก็ยังคงไปวิ่งเย็นที่ลานกีฬาอยู่เรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ แต่กลับมาคิดดูแล้วนะครับ บางทีความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ตั้งตัวมันก็ให้ความรู้สึกที่จดจำกว่าความสัมพันธ์ที่มีแบบแผนเสียอีก ถ้าผมได้เจอแตงโมอีกสักครั้ง ผมคงบอกมันสักคำว่าไม่เสียใจเลยที่ตามมันไปในคืนนั้น ขอบคุณที่เปิดโอกาสให้ผมได้ลิ้มรสความร้อนแรงของความไม่รู้ก่อนที่จะกลายเป็นแค่ความทรงจำในวันแก่เฒ่าครับ
ติดตามอ่านเรื่องเสียวได้ทุกวันได้ที่เรื่องเสียวๆ ยอดฮิตจาก SAWSTORY.COM
