เรื่องเสียว เมียเพื่อนของเพื่อนเมีย
ก็บอกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับเมียเพื่อน แต่ดันมาเป็นเพื่อนเมียเข้าให้เฉยเลย ผมชื่อโต้ง อายุยี่สิบแปด เป็นช่างซ่อมรถประจำหมู่บ้านเล็กๆ แถบต่างประเทศนี่แหละ รับซ่อมตั้งแต่จักรยานยนต์ไปยันรถกระบะคันเบ้อเร่อ งานผมไม่เคยต้องออกนอกบ้านเพราะชาวบ้านชอบเอาซากเหล็กมาส่งถึงร้าน แต่วันนั้นมันไม่เหมือนเดิมเลย
บ่ายแก่ๆ ประมาณบ่ายสามกว่าๆ อากาศร้อนอบอ้าวจนเหงื่อซึมทั่วตัว ผมนั่งก้มหน้าก้มตาซ่อมเครื่องปั๊มน้ำของลุงช่วยอยู่หน้าร้าน ลุงช่วยนี่เป็นขาประจำ ชอบมานั่งจิบเหล้าขาวกับผมตอนพลบค่ำ แต่ยังไม่ทันได้สตาร์ทปั๊มน้ำ เสียงมือถือก็ดังขึ้น ปลายสายเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตาเลย แถมดูแปลกๆ
ผมรับสายด้วยเสียงที่ทำใจไว้แล้วว่าไม่อยากคุยเท่าไหร่ เพราะใครจะอยากคุยโทรศัพท์ตอนมือเปื้อนน้ำมันเครื่อง “สวัสดีครับ โต้งช่างซ่อมรถครับ” เสียงปลายสายเป็นผู้หญิง หวนหวานจนเหมือนได้ดื่มน้ำเย็นตอนเที่ยงวัน เธอบอกรถเสียจอดอยู่หน้าบ้าน ยาสตาร์ทไม่ติด อยากให้ผมไปดูหน่อย
ผมถามที่อยู่ เธอว่าบ้านไม้สองชั้นสีฟ้าหลังมัสยิด ผมก็รู้ทันที เพราะบ้านนั้นเป็นบ้านของเพื่อนผมเอง ชื่อเจมส์ สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เจมส์ทำงานอยู่กรุงเทพ เพิ่งย้ายไปอยู่กับเมียได้ไม่นาน เคยไปกินข้าวที่บ้านเขาหลายครั้ง แต่ไม่เคยเจอเมียเขาสักที เพราะเมียทำงานที่ร้านโชห่วยหน้าหมู่บ้าน
ผมอ่อตอบตกลง บอกให้เธอรอเดี๋ยว ผมเก็บของตามไป รีบเช็ดมือกับผ้าขี้ริ้ว เก็บประแจกับไขควงใส่กล่อง สะพายเป้เครื่องมือขึ้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าแล้วขับออกไป ถนนลูกรังเต็มไปด้วยฝุ่นแดง ผมคิดในใจว่า เมียเพื่อนเราเนี่ยนะ โทรมาให้ซ่อมรถ ไม่ได้เจอกันเลย เรื่องมันจะวุ่นวายรึเปล่า
ถึงบ้านสีฟ้าหลังนั้น ป้ายหน้าร้านเขียนว่า “ร้านโชห่วยเจริญทรัพย์” จอดรถมองเข้าไปในร้าน เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอสวยแบบที่บอกไม่ถูกเลย ผิวขาวราวกับน้ำนม ตาโตเหมือนกวาง ผมยาวสลวยถึงเอว เสื้อยืดสีชมพูบางเฉียบกับกางเกงขาสั้นขาสีขาว สะพายผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ เธอหันมามองผมแล้วยิ้มกว้าง “อ้าว คุณโต้งใช่ไหมคะ ฝนเองนะคะ เมียเจมส์” เสียงหวานหยดย้อย พร้อมกับเดินออกมารับ
พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะถามว่ารถเสียตรงไหน เธอพาผมไปดูรถเก๋งสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ข้างบ้าน ฝนบอกรถพังมาตั้งแต่เมื่อวาน สตาร์ทไม่ติดเลย ผมเปิดฝากระโปรงหน้า ส่องไฟฉายดูเครื่องยนต์แล้วเจอสายแบตเตอรี่หลวมนิดเดียว ขันน็อตให้แน่นแล้วบอกให้ลองสตาร์ท รถก็ติดปุ๊บ
ฝนดีใจจนตบมือเสียงดัง “เก่งจังเลยคุณโต้ง ฝนงมมาตั้งนานไม่หาย” ผมบอกมันเรื่องเล็กน้อย จะเก็บของกลับ แต่ฝนร้องห้ามไว้ “เดี๋ยวสิคะ จะรีบกลับทำไม นั่งดื่มน้ำก่อน ฝนเพิ่งซื้อแตงโมเย็นๆ มา เผื่อคุณโต้งชอบ” ผมไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยยอมนั่งลงที่โต๊ะหน้าร้าน
ฝนเดินกลับเข้าไปในบ้าน ซักพักก็ออกมาพร้อมจานแตงโมเย็นเฉียบกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว เธอนั่งลงตรงข้ามผม หน้านวลๆ แก้มแดงระเรื่อเพราะอากาศร้อน ผมมองเธอแล้วอดหลบตาไม่ได้ เสื้อยืดสีชมพูที่เธอใส่เน้นทรวดทรงจนเห็นร่องอกชัดเจน ยิ่งตอนก้มตักน้ำแข็งใส่อีกจาน ฉันเห็นเนินอกขาวๆ ที่แทบจะล้นออกมา หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
“คุณโต้งทำงานคนเดียวนี่น่าเบื่อไหมคะ” ฝนถามเสียงอ่อน “ฝนนั่งร้านทั้งวันยังเหงาเลยนะ”
“ก็… ชินครับ อยู่คนเดียวมานานแล้ว” ผมตอบ แต่น้ำเสียงมันแห้งผากแปลกๆ
ฝนหัวเราะคิกคัก “แบบนี้ต้องหาแฟนแล้วนะคะ ผู้ชายว่างๆ แบบคุณ ถึงได้มาซ่อมรถให้ผู้หญิงสวยๆ หน้าเซ็กซี่อย่างฝน”
คำพูดนั่นเหมือนเข็มตำหัวใจ ผมแทบสำลักน้ำลาย ฝนยังยิ้มกริ่มเหมือนสนุกที่เห็นผมกระดาก แล้วเปลี่ยนเรื่องถามถึงชีวิตส่วนตัวของผมอย่างสนอกสนใจ ตั้งแต่ทำงานที่ไหนจนถึงเพลงที่ชอบฟัง
เราคุยกันอยู่นานจนฟ้ามืด ฝนชวนกินข้าวเย็นด้วยที่บ้านผมปฏิเสธหลายตลบ แต่ฝนยืนยันหนักแน่น “คุณโต้งซ่อมรถให้ฝน ได้ข้าวสักจานก็ไม่ตายหรอกค่ะ” ผมเลยต้องยอม
วันนั้นผมนั่งกินข้าวกับฝนที่โต๊ะไม้ในครัวหลังร้าน ฝนทำกับข้าวเอง แกงส้มกุ้งสดกับไข่เจียวหมูสับธรรมดาแต่อร่อยจนผมถามถึงแม่ครัว ฝนก็บอกว่าเรียนทำเองเพราะเจมส์ชอบ แต่วันนี้เธอถ่อมตัวเล็กน้อย เสียงเบาลงเมื่อเอ่ยชื่อสามี
เธอเล่าว่าเจมส์ทำงานหนัก ย้ายไปกรุงเทพ ไม่ค่อยกลับมา เธอต้องดูแลร้านคนเดียว ผมฟังแล้วสงสาร ผู้หญิงสวยๆ แบบนี้ต้องอยู่บ้านคนเดียวเหงาน่าดู เธอลุกไปล้างจาน ผมนั่งมองแผ่นหลังบางๆ เอวคอด กับก้นที่สะบัดเวลาถูกผ้าเช็ดจาน ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเมียเพื่อนสนิทของผม
ตั้งแต่วันนั้นมา ฝนโทรหาผมบ่อย ครั้งแรกๆ ก็อ้างว่ารถมีปัญหา แต่หลังๆ ชวนไปกินข้าว ช่วยถือของ ช่วยซ่อมนู่นนี่ บางคืนผมกลับไปนอนที่ร้านหัวค่ำ ก็เจอข้อความเธอส่งมาว่า “วันนี้ฝนซื้อส้มตำมาเยอะ กินไม่หมด คิดถึงคุณโต้งจัง” หรือบางทีก็รูปตัวเองใส่ชุดนอนผ้าบางยิ้มน่ารัก ผมเกรงใจแต่ก็ไป เพราะใจมันเรียกร้อง เวลาอยู่กับฝนผมรู้สึกสบาย ชอบวิธีที่เธอหัวเราะเสียงดังเวลาเจออะไรตลก ชอบวิธีที่เธอหยอกผม เวลาแต่งตัวบางเบาแล้วมาเดินใกล้ๆ จนผมรู้สึกอุ่นวาบในท้อง
อยู่มาวันหนึ่งตอนเย็น ฝนโทรมาชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือที่ตลาดนัด ผมว่างเลยตอบตกลง ถึงที่กินเจอฝนนั่งอยู่ริมร้านแล้ว มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งนั่งข้างๆ ชื่อแนน เป็นสาวอวบน่ารัก ผมสีทอง ผิวขาวอมชมพู หน้าตาสดใส สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อเกาะอกสีชมพูอ่อนหวาน ฝนแนะนำว่าแนนเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนมหาลัย เพิ่งย้ายมาทำงานที่โรงงานในเมือง
แนนมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มกว้าง “อ๋อ คุณโต้งนี่เอง เพื่อนคุณฝนเขาบอกว่าคุณเก่งมาก ซ่อมรถได้ทุกอย่าง” ผมเกาหัวแก้เขิน “เปล่าครับ แค่พอรู้บ้าง” พวกเราสามคนนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกัน บรรยากาศครึกครื้น ฝนหัวเราะไม่หยุดแนนก็ชอบแซวผม
ฝนดูมีความสุขมากที่ได้เจอเพื่อนเก่า เธอชวนไปเที่ยวทะเลด้วยกันวันอาทิตย์นี้ ผมลังเลแต่ฝนยิ้มอ้อนวอนจนต้องตอบตกลง ส่วนแนนดูตื่นเต้นใหญ่ ขยับเข้ามาจับแขนผม “โอ๊ย ดีใจจังเลย ได้ไปทะเลกับคนหล่อๆ แบบคุณโต้ง” ผมขำแต่ก็รู้สึกดี
วันอาทิตย์มาถึง ผมตื่นแต่เช้าจัดกระเป๋าใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีดำ ขับรถตามหลังฝนไปทะเล ฝนขับช้ามาก ผมขับตามเห็นแนนนั่งข้างฝน แล้วก็ขำที่เห็นแนนโบกมือตื่นเต้นตลอดทาง พอถึงทะเลต่างคนต่างไปเปลี่ยนชุด
ฝนใส่ชุดว่ายน้ำสีฟ้าอ่อนแบบสองชิ้น เนื้อเย็นๆ เกาะอกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวๆ กับไหปลาร้าที่เรียบลื่น ผมเห็นแล้วหัวใจเต้นกระหน่ำ แต่พยายามไม่มองนาน แนนใส่ชุดว่ายน้ำสีแดงสดแบบวันพีชคอรูปลึก ตรงกลางมีร่องระหว่างอกที่เห็นชัดเจน ผมต้องกลืนน้ำลายเมื่อเห็นความอวบอูมของหน้าอกเธอชัดๆ
ทุกคนลงเล่นน้ำทะเลใสๆ ฝนเล่นน้ำอย่างร่าเริง วิ่งหนีคลื่นแล้วหัวเราะดังลั่น แนนก็มาเล่นน้ำเกาะคอผม เสียงแหลมใส ผมรู้สึกผ่อนคลาย น้ำทะเลเย็นชุ่ม แต่ในใจกลับร้อนรุ่ม
ระหว่างนั่งพักบนหาดทราย ฝนนั่งข้างผมแนนนั่งฝั่งตรงข้าม เธอเอามือลูบทรายไปมา ผมมองแขนขาวๆ ของฝนที่ยังเปียกน้ำ แล้วสายตาไล่ตามหยดน้ำที่ค่อยๆ ไหลจากคอลงไปในร่องอก สมองมันโลดแล่นจนต้องสลัดหัวหนี
“คุณโต้งนี่เป็นคนดีจริงๆ เลยนะคะ” ฝนเอ่ยเงียบๆ “ฝนไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีที่คอยช่วยเหลือ”
ผมบอกว่าแค่เรื่องเล็กน้อย เพื่อนกันต้องช่วยกัน แนนที่เงียบมาได้ที่ก็พูดขึ้นว่า “น่าสงสารคุณโต้งจัง ไม่มีแฟนสักที ถ้าฝนไม่ได้แต่งงานกับเจมส์ ฝนคงชอบคุณโต้งแน่ๆ เลย” ฝนตีแขนแนนเบาๆ “บ้าเหรอ อย่าพูดสิยะ” แต่แววตาฝนกลับยิ้มแปลกๆ หวานซึ้งราวกับกำลังบอกอะไรบางอย่าง ผมใจเต้นแรงอีกครั้ง
กลับจากทะเลวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับฝนเปลี่ยนไป เหมือนประตูบานหนึ่งถูกเปิดออก เธอทักหาผมบ่อยขึ้นกว่าเดิม ทั้งโทรหา ทั้งส่งข้อความ ตอนเย็นๆ เธอชอบชวนไปนั่งดูหนังที่บ้าน อ้างว่าเหงา แนนก็มาเกือบทุกครั้ง ผมก็ไปเพราะติดตราตรึงใจกับคำหวานของฝน ผมไม่รู้ว่ามันคือการพัฒนาไปเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมเริ่มคิดถึงฝนหนักมาก
คืนหนึ่งฝนชวนผมไปกินมื้อค่ำที่บ้านเธอ ผมตกลง พอไปถึงฝนก็จัดข้าวผัดใส่ไข่ดาวกับแกงจืดเต้าหู้หมูสับไว้เรียบร้อย เธอตัวผอมบางใส่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนขาสั้นลายการ์ตูน ผมเห็นหน้าท้องแบนราบกับสะดือเล็กๆ ก็รู้สึกคันในหัวใจ
ตอนกินข้าวเราคุยกันเรื่องทั่วไป ฝนชงชามะนาวมาให้ดื่ม ผมจิบๆ ไปรู้สึกอุ่นวาบในท้อง แต่คิดว่าคงเป็นความเหนื่อยล้าจากงานวันนี้
พอตกดึกประมาณสองทุ่ม ฝนก็เดินมานั่งใกล้ผมบนโซฟา กลิ่นน้ำหอมหวนฟุ้งจมูก มือเธอแตะแขนผมเบาๆ “คุณโต้ง ฝนว่าเรามัวหลบกันอยู่นานแล้วนะ ฝนชอบคุณมาจริงๆ นะ รู้ตัวไหม?”
ผมหันไปมองหน้าเธอ เสียงหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย “ฝน… ผมก็… แต่ฝนมีสามีแล้วนะ”
ฝนกระซิบข้างหูผม “เจมส์ไม่กลับ จนกว่าอาทิตย์หน้า คืนนี้… แค่เราสองคนนะคะ”
แล้วเธอก็ยื่นริมฝีปากร้อนแตะริมฝีปากผม จูบนั้นนุ่มนวลแล้วก็รุนแรงขึ้น เมื่อลิ้นอุ่นชื้นของเธอสอดเข้ามาในปากผม ผมไม่อาจข่มใจได้อีก อ้อมแขนผมโอบรัดร่างบางของเธอไว้แน่น ฉันได้รสชาติของชามะนาวที่ยังติดอยู่บนริมฝีปากของเธอ
มือผมเลื่อนลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าผ่านผ้าบางของเสื้อกล้ามฝน แล้วเลื่อนขึ้นมาบนแผ่นหลังตรงที่เอวคอดของเธอ ฝนครางในลำคอแล้วขยับตัวมากอดคอผมแน่นขึ้น เธอไขว่ขาไปบนตักผม ทำให้กางเกงนอนขาสั้นของเธอขยับขึ้น จนเห็นโคนขาขาวเนียนที่เริ่มมีน้ำใสๆ ซึมออกมา
ผมกลั้วหัวนมผ่านผ้าบางของเสื้อกล้ามฝนผ่านเนื้อผ้าจนเห็นหัวนมเล็กๆ ตั้งชันทะลุออกมา ฝนกลั้นหายใจแล้วบิดตัว “โต้ง… อยากให้คุณทำกับฝนแล้ว… ฝนไม่ไหวแล้ว”
ริมฝีปากผมประกบปากเธออีกครั้ง มือทั้งสองข้างของผมดึงเสื้อกล้ามของเธอขึ้นจนหลุดจากตัวหญิงสาว สิ่งที่เห็นคือร่างขาวเนียนที่เปลือยเปล่าในที่แสงสลัว หัวนมสีชมพูสองเม็ดตั้งชันบนเนินนมที่กลมกลึง ผมก้มลงสูดดมกลิ่นหอมหวนบริเวณซอกคอแล้วค่อยๆ ขบเม้มไล่ลงมาจนถึงเนินอก เลียหัวนมของเธออย่างกระหาย ฝนร้องเสียวสะท้าน หายใจกระชั้นถี่
มือของผมเลื่อนลงไปด้านล่างแตะผ่านกางเกงนอนของเธอ สัมผัสผ่านผ้าบางที่ทะลุเป้าจนรู้สึกชื้นแฉะ ฝนสะดุ้งแล้วครางเบาๆ “อ่า… โต้ง…”
ผมถอดกางเกงของเธอออกจนหมด ร่างกายขาวสวยของฝนเปลือยเปล่าต่อหน้าผม ขนหมอยสีดำสนิทที่ขึ้นเป็นรูปสามเหลี่ยมเรียงตัวกันอย่างน่าหลงใหล ริมฝีปากทั้งสองที่นูนออกมาเล็กน้อยเริ่มอวบอิ่มด้วยความตื่นตัว ผมก้มลงแตะด้วยปลายนิ้ว ลูบกลีบหีด้านบนที่เริ่มบวมเป่งจนเห็นเม็ดเล็กๆ สีชมพูอูม
ฝนสะท้านยิ่งขึ้น “โอ๊ย…” เสียงเธอเหมือนจะขาดใจ
ผมวางเธอลงบนโซฟา แล้วถอดกางเกงของตัวเองออกในเวลาไม่นาน ควยของผมแข็งตึงจนแทบทะลุกางเกงใน เมื่อปลดออกก็โผล่ออกมาอย่างน่าเกรงขาม ฝนมองด้วยสายตาตกตะลึงก่อนที่จะยิ้มหวาน “มาเลยค่ะคุณโต้ง… ฝนอยากรู้แล้ว ว่าคุณโต้งจะทำยังไง”
ผมโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากที่อวบอิ่มตรงนั้นอีกครั้ง คราวนี้ลูบเลียแผ่วเบาไปตามร่องกลีบหีที่เริ่มเปียกชุ่ม ฝนสะดุ้งทั้งตัวเมื่อปลายลิ้นของผมแตะต้องเม็ดเล็กๆ ที่ตุ่ยออกมา เธอยกก้นขึ้นรับสัมผัส “เสียว… โอ๊ย เสียวจริงๆ… ทำอีกนะ… อย่าหยุด”
ผมเลียวนไปมาจนน้ำเงี่ยนของฝนเริ่มไหลซึมออกมาเป็นสายใสๆ ลิ้นผมจึงเปลี่ยนมาใช้ดูดเม็ดของเธอเบาๆ ฝนครางเสียงแหลม มือของผมกอดรัดสะโพกขาวของเธอแน่น ขนหมอยบางส่วนเปียกไปหมด กลีบหีที่อวบอิ่มของฝนพองบวมจนน่าเย็ด
“พอแล้วโต้ง… เอาเลย เข้ามาเลย…” ฝนร้องขออย่างโหยหา
ผมไม่รอช้า ดันปลายควยแข็งๆ ของผมแตะริมช่องทางที่กำลังเปียกแฉะ ฝนอ้าปากเบาๆ เมื่อความรู้สึกเสียวซ่ามากระทบ ผมค่อยๆ กระดกสะโพกดันเข้าไปทีละนิด รู้สึกได้ถึงผนังอุ่นชื้นรัดรัดมาที่ควยตลอดแนว ฝนร้องครางยาว “อาาา… โต้ง… เย็ดฝนแรงๆ เลย… เย็ดให้ฝนขาดใจเลย…”
เมื่อสอดใส่จนสุด ผมชักออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปแบบเต็มกำลัง เสียงเนื้อกระทบฝนครางดังลั่น มือผมจับสะโพกขาวของเธอไว้แน่นแล้วขยับถี่ขึ้น ฝนสะบัดผมไปมาพลางร้องเสียวจนแทบกลั้นหายใจ “อ่าาา… เสียวจริงๆ… เย็ดแรงๆ อีก… เย็ดอีก!”
ผมขยับก้นกระแทกเข้าไปลึก สะโพกเคลื่อนไหวเป็นจังหวะเร็วขึ้นทุกที ความเสียวสะท้านวิ่งผ่านเอวตลอดปลายควยที่เสียบเข้าไปในหีของฝน ฝนตอบสนองด้วยการบีบรัดรัดควยผมแน่นขึ้นจนผมเกือบจะพัง “อ่า… ฝนจะแตกแล้ว… น้ำเงี่ยนจะแตกแล้ว…”
“แตกเลยสิ… ผมก็ใกล้แล้ว” ผมกระแทกเข้าไปอีกสามสี่ครั้ง เสียงเนื้อกระทบเสียงดังอี๋อ้าในความเงียบของห้อง ฝนกรีดร้องด้วยความเสียว เธอบิดเนื้อตัวระริก น้ำเงี่ยนของเธอพุ่งออกมาแฉะใส่โคนควยผม ก่อนที่ผมจะร้องฮึดแล้วปล่อยน้ำแตกออกมาอย่างรุนแรงใส่ในช่องของเธอ เสียงครางดังกระเพื่อมในความมืด
เราทั้งคู่นอนกอดกันหายใจหอบ บนโซฟาที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำของเราสองคน ฝนก้มลงมาจูบผมอีกครั้ง คราวนี้อ่อนโยนกว่าก่อน “ขอบคุณนะคะโต้ง ฝนไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย”
ผมลูบเส้นผมของเธอพลางบอกว่า “ผมก็เหมือนกัน” แต่ในใจก็รู้สึกผิดและหวั่นไหว
หลังจากคืนนั้นเราสองคนเจอกันอีกหลายหน บางคืนฝนให้ผมแอบเข้าบ้านหลังเธอปิดร้าน ผมกับฝนเย็ดกันทุกท่า บนเตียงบนโซฟาบนพื้นครัว แนนเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนไปของเพื่อนรัก ฝนบอกแนนว่าเธอเลิกกับเจมส์ได้แล้ว เพราะเลิกเจอกันมานาน แนนฟังแล้วเงียบ แต่แววตาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
วันหนึ่งตอนเย็น ผมกำลังนั่งกินข้าวเย็นที่บ้านฝนตามปกติกับแนนที่แวะมาเยี่ยม ฝนลุกเข้าห้องน้ำทิ้งมือถือไว้บนโต๊ะ จู่ๆ แนนก็หยิบมือถือฝนขึ้นมาแล้วชูให้ผมดู “รู้มั้ยคะคุณโต้ง ว่าฝนยังไม่เคยบอกความจริงอะไรให้คุณฟังเลย”
ผมนั่งฟังแนนเล่าความจริง ฝนเป็นเมียเพื่อนผมมาตั้งแต่แรก แนนพูดต่อ “แล้วคุณรู้ไหมว่าเจมส์คือเพื่อนสนิทที่คุณบอกว่าอยู่กรุงเทพน่ะ? คนที่คุณบอกว่าคุณเมากับเค้าบ่อยๆไง” ผมเริ่มรู้สึกผิด ปวดหัวหนึบ “นี่… ฝนรู้ทุกอย่างมาตลอดเหรอ?”
แนนพยักหน้าช้าๆ “ใช่ค่ะ และอีกอย่าง ฉันก็แอบชอบคุณโต้งมานานแล้ว เห็นคุณมานั่งกอดจูบเย็ดกับฝนบ่อยๆ ฉันก็อดไม่ได้ เลยต้องทำให้ทุกอย่างจบ”
ตอนนั้นผมช็อค พอฝนกลับมาจากห้องน้ำเห็นหน้าผมเปลี่ยน เธอถามว่าเป็นอะไร ผมจ้องตาเธอ “คุณรู้ใช่ไหมว่าเราเป็นเพื่อนสนิทของสามีคุณ?” ฝนชะงัก ก่อนน้ำตาจะไหล เธอเงียบแล้วยอมรับ “คะ… ครับ ฝนรู้ตั้งแต่แรก”
แนนหัวเราะเย็นชา “เห็นไหมคะคุณโต้ง ที่ฝนทำทั้งหมดน่ะ เพราะสามีสั่ง ไม่ใช่เพราะรักคุณจริง” ผมยืนขึ้นเดินออกไปนั่งที่ม้าหน้าบ้านอย่างช็อค ไม่กี่นาทีฝนเดินออกมาตาม แนนก็วิ่งตามมา
“คุณโต้ง ฝนไม่รู้ว่าคุณจะเป็นเพื่อนสนิทของเจมส์ ฝนแค่อยากดูแลคุณตามที่สามีขอ” ฝนร้องไห้สะอื้น “แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันจริงนะ ฝนรักคุณจริงๆ ตอนนี้…”
ผมนั่งฟังทั้งสองทะเลาะกัน ฝนกับแนนเถียงกันจนเสียงดัง แต่ผมเหมือนคนชาไปทั้งตัว
ทันใดนั้นโทรศัพท์ฝนดังขึ้น เป็นเจมส์ เพื่อนบ้านฟ้องสามี เจมส์โกรธมาก กำลังจะกลับบ้านพรุ่งนี้เช้า ฝนหันไปทางแนน “นายพูดกับเพื่อนบ้านคนไหนไว้เหรอ?” แนนยิ้มมีชัย “ฉันมีเพื่อนอยู่แถวนี้ ก็บอกให้เขาโทรไปบอกสามีคุณไงคะ จะได้จบๆ”
เช้าวันรุ่งขึ้นเจมส์มาถึง เขาลงรถท่าทางบูดบึ้ง มองผมด้วยสายตาเจ็บปวด “กูไว้ใจมึงที่สุดนะโต้ง ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้” ผมกำลังจะอธิบายแต่แนนขัดขึ้น “พี่เจมส์คะ มันไม่ใช่ความผิดคุณโต้งนะคะ ฝนต่างหากที่เริ่มก่อน” ฝนร้องไห้ยอมรับทั้งหมด เจมส์ฟังแล้วส่ายหน้า “ถ้างั้นเราก็จบกันเถอะฝน”
ผมยืนดูเหตุการณ์เหมือนตัวเองเป็นคนนอก ฝนพยายามรั้งสามี แต่เจมส์เดินหนีเข้าบ้านไป แนนเดินมาปลอบผม “ไม่เป็นไรนะคุณโต้ง แนนจะอยู่กับคุณเอง” แต่ผมรู้สึกคลื่นไส้กับสถานการณ์นี้
ตอนเย็นของวันนั้น ฝนตัดสินใจกลับไปหาสามี เธอเดินมาร่ำลาผมด้วยตาคลอ “โต้ง ฝนขอโทษสำหรับทุกอย่าง” แล้วเธอก็เดินขึ้นรถ เคียงข้างสามีที่ยังเป็นสีหน้าเย็นชา รถคันนั้นแล่นหายไปในความมืดของถนนลูกรัง ผมยืนนิ่งกับความรู้สึกที่มันซับซ้อนเหลือเกิน
แนนเดินมายืนข้างผมพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ “เห็นมั้ยล่ะคะว่าคนที่ใช่คุณจริงๆ คือแนน” ผมหันไปมองหน้าเธอแล้วพูดว่า “เราเป็นแค่เพื่อนกันไม่ได้เหรอ?” แนนหน้าเสียทันที “ทำไมล่ะ? แนนทำทุกอย่างเพื่อคุณ”
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ผมอยากอยู่คนเดียว” แล้วเดินขึ้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าขับออกไปโดยไม่หันมอง แนนตะโกนเรียกแต่ผมไม่สนใจอีก
พอถึงร้าน ลุงช่วยรออยู่แล้วส่งเหล้าขาวให้ “เป็นอะไรไปวะโต้ง หน้าเหมือนคนเสียของ” ผมรับแก้วมาจิบแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลุงฟัง ลุงส่ายหัว “เมียเพื่อน ของอย่างนี้ไม่ควรไปแตะตั้งแต่แรก”
ผมหัวเราะแหยๆ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “จริงของลุงครับ เมียเพื่อนของเพื่อนเมีย เรื่องมันวุ่นวายขนาดนี้ ผมไม่เอาอีกแล้ว” เสียงหัวเราะของผมกับลุงช่วยดังลั่นร้านซ่อมรถในคืนนั้น ท่ามกลางเสียงด้วงปีกแข็งที่ส่งเสียงเรียกหากันอยู่ไกลๆ แต่ในใจลึกๆ ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น รอยเสียวที่ยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำของคืนที่ฝนร้อนในซอกขา มันจะไม่มีวันหายไปง่ายๆ เลย
ติดตามอ่านเรื่องเสียวได้ทุกวันได้ที่เรื่องเสียวๆ ยอดฮิตจาก SAWSTORY.COM
